K&C in Oldenzaal (42)

Zullen we afspreken onze stad, onze provincie, ons land en werelddeel te behoeden voor cynisme, krompraterij, uitsluiting en agressie in woord en daad? Zullen we proberen geen geloof te hechten aan de kwade geesten die gebruik maken van het voornoemde om zodoende ons leven naar hun hand te zetten? Kunnen we proberen ons in te zetten voor de gemeenschap waarin we leven en oprecht waardering opbrengen voor anderen die dit doen, als dienstverlener, raadslid, wethouder, burgemeester, parlementariër, of in andere openbare functies? En kunnen we ons duidelijk uitspreken tegen het toenemende geweld in woord en daad dat mensen in deze functies vaak moeten trotseren om simpelweg hun werk te doen? Beseffen we wel dat door dit geweld de animo om een dergelijke taak op zich te nemen, steeds verder afneemt en welke gevolgen dit heeft voor een goed functionerende, democratische rechtstaat? Kunnen we misschien ook afspreken niet onmiddellijk geloof te hechten aan elke roddel die ons via Face Book, X etc. ter ore of onder ogen komt, maar ons eerst te bezinnen over het waarheidsgehalte van een en ander? Kunnen we proberen minder te ‘lekken’ uit vertrouwelijk overleg, waardoor grote misverstanden worden voorkomen? Laten we kieskeurig zijn door wie we ons laten voorlichten en vermijd daarom riooljournalistiek. Laten we ons afvragen of in een democratische samenleving altijd de wil van de meerderheid wet is. Zijn we ons er wel voldoende van bewust dat zo’n samenleving hoge eisen stelt aan de tolerantie en intelligentie van haar burgers? Zij vereist tevens de wil om ‘mee te doen’ en niet aan de zijlijn slechts de revenuen te incasseren, om vervolgens bij gebrek daaraan op hoge toon zijn beklag te doen; ‘ze doen maar, ze vullen hun zakken, ze maken er een grote rotzooi van’. Die ‘ze’ zijn meestal door onszelf gefaciliteerd of gekozen. Laten we trouwens ook in het nieuwe jaar gebruik maken van het recht te kiezen, om duidelijk te maken welk beleid we voorstaan. Dat recht hebben velen op onze planeet niet, zij zien het als een ‘voorrecht’. Laten we onze ogen en oren niet sluiten voor het sluipend gevaar van tendensen in de politiek die de deur openzetten naar dictatoriale staatsvormen. Laten we attent blijven op de glijdende schaal van de dehumanisering van mensen met een andere huidskleur, een andere seksuele geaardheid, een ander geloof, of alles waarin de ander ‘anders’ is. En laten we ons voornemen ons niet in slaap te laten sussen door een cultuur die slechts bevestigend is, niet aanzet tot nadenken, slechts tot vermaak dient, doorsnee als norm hanteert en vernieuwing uitsluit. Haal zo nu en dan een spiegel van de wand en houd hem uzelf en de wereld om u heen voor, kom zo nodig in verzet, wees als Tijl Uylenspiegel, want zijn streken zorgen voor een betere samenleving dan de sluipend moordende kracht van, nu nog latent, fascisme. 

Geert C.A.M. Christenhusz