Hardlopen is zijn passie. Al bijna zestig jaar. Theo Weegerink (81) denkt nog niet aan stoppen. “Ik heb ook wel geluk dat ik nog zo gezond ben.”
Een maand geleden rende hij de Molenloop in Ootmarsum. Tien kilometer hardlopen, op het fietsje ernaar toe. Afgelopen weekend stond de Weerseloop op zijn planning. Ook een loop van tien kilometers.
Maar nog meer bijzonder was in april zijn deelname aan de halve Marathon van Enschede. Theo liep hem in 1.56.37. Op dat moment een Nederlands record voor lopers boven de tachtig jaar. Het bracht de stichting Enschedese marathon ertoe hem naar voren te halen en te eren met een grote bos bloemen. “Ik herinner mij nog één van de eerste marathons van Enschede. De deelname was gering. Vóór de tijd kon je opgeven of je naderhand een hapje bleef eten. Dan kreeg je een patatje met een kroket en een schep appelmoes.”
Op gymschoenen
Theo startte zijn hardloopcarrière in 1967 toen hij werkzaam was bij de Luchtmacht op vliegveld Twente. “Daar werd enorm veel aan sport gedaan. Maar mijn conditie was slecht. Ik had een té ruige vrijgezellentijd achter de rug”, zegt hij lachend. Maar drie jaar later was zijn conditie zo ver verbeterd dat hij in de hardloopgroep terecht kwam. “Hardloopschoenen bestonden in die tijd nog niet. Iedereen liep op van die softe gymnastiekschoenen. Van de luchtmachtloopgroep ben ik de enige die nog hardloopt. Of ze zijn overleden óf ze zijn er niet meer toe in staat.”
Theo´s prestaties waren van dermate kwaliteit dat hij deel uit ging maken van de nationale militairenclub. Zo liep hij wereldkampioenschapswedstrijden overal in Europa en in Tunesië.
Toen hij de veertig net was gepasseerd besloot Theo niet alleen zijn vrije tijd aan het hardlopen te spenderen, maar ook aan muziek. “Ik leerde trompet spelen en heb tot drie jaar geleden gespeeld in het Oldenzaals Plezeer Orkest en blaaskapel De Toggenburgers. En ik toen daar stopte heb ik mij aangesloten bij de jeu-de-boulesvereniging. Ook een hartstikke gezellige club. Het kan toch niet altijd alleen maar hardlopen zijn.”
Vijf tot zeven keer per week trainen
Niettemin traint hij vijf tot zeven keer per week. Van zijn huis aan de Schoolstraat uit rent hij richting Boerskotten, Beuningen of het vliegveld. Zo´n zestig kilometer per week. Als hij een wedstrijd in het verschiet heeft bouwt hij de looptijden uit tot negentig of honderd kilometer, om dat dan kort voor de wedstrijd weer af te bouwen. “Zo verschijn je uitgerust aan de start.”
Zijn laatste hele marathon liep hij op zijn 73ste. Zijn langste loop ooit was de Schipholloop van 61 kilometer. Of hij er verder speciaal iets voor doet om het zo lang vol te houden? “Niet echt, gewoon gezond eten, letten op de voeding. Het is ook een kwestie van geluk.”
Er is veel veranderd in de hardloopwereld. De sport steeg enorm in populariteit. Theo herinnert zich nog de marathon in Enschede in 1973: “Die was toen altijd in augustus. Het was liefst 33 graden, maar hij werd niet afgelast. Het was toen lang nog niet zo massaal en er werden ook eisen gesteld aan de deelnemers. Als je een bepaald punt op de route niet binnen een bepaalde tijd passeerde werd je eruit gehaald. Zo ging dat toen.”
Wat doet het hardlopen met hem?
“Het is voor mij volledige ontspanning. Ik voel me fit tijdens het lopen. Het brengt me in een soort roes. Heel lastig uit te leggen. Je moet het zelf ervaren. In ieder geval kan ik na een wedstrijd op dat heerlijke gevoel altijd een paar dagen teren. Ik denk zeker nog niet aan stoppen. Ga het gewoon per jaar bekijken. Ik kan altijd overschakelen naar kortere afstanden.” Vooralsnog hoopt Theo op 4 oktober fit op de Oldenzaalse markt aan de start te verschijnen om de halve marathon van Oldenzaal uit te rennen.
